Bir podsho oʻz xotini bilan ovga chiqibdi. Yoʻlda osmonda bir qushni koʻrib, podsho xotinidan:— Mana shu uchib borayotgan qushni otib tushiraymi?
— deb soʻrabdi. Xotini rozilik beribdi.
Shunda podsho poylab turib, miltiqdan bir oʻq uzib, qushni urib tushiribdi. Podsho huzur bilan xotiniga qarab:— Qoyil qoldingizmi?
— debdi. Xotini esa beparvolik bilan:— Mashq-da, debdi. Podshoning jahli chiqib, xotiniga hech soʻz aytmay, uni dashtda qoldirib, saroyga qaytibdi.Oradan bir necha oylar, yillar oʻtibdi. Podshoning xotini oʻz yaqinlariga:— Menga bir yangi tugʻilgan buzoqni keltirsangiz. Men uni boqib katta qilsam, — debdi. Unga bir buzoqni keltirishibdi.
Podshoning xotini bir xilvat joyga boloxonali imorat qurdirib, haligi boloxonaga zina orqali har kuni buzoqni bir necha marta koʻtarib olib chiqib, yana koʻtarib olib pastga tushaveribdi.Buzoq katta boʻlaveribdi. Haligi ayol uni koʻtarib boloxonaga olib chiqaveribdi va tushaveribdi. Podshoga xabar yetibdi. Podsho kelib qarasa, bir ayol har kuni bir katta buqani boloxonaga koʻtarib olib chiqib, yana bir ozdan soʻng olib tushar ekan.
Shunda podsho xotinining soʻzini esiga olib:— Bu ham mashq-da,—deb aytgan ekan.